Corona kansen


Wat een boeiende kans dit virus biedt… Ik heb het me al meerdere keren bedacht de laatste dagen.

Ik merk dat ik me meer bewust word van mijn egoïsme en reactiviteit en er daardoor ook anders mee kan omgaan. Ik voel eens zo hard het belang van fysiek contact en connectie met anderen, nu het er niet mag zijn. Ik loop door de supermarkt en het valt me meer dan ooit op hoeveel er wordt aangeboden dat ons niet dient. Ik voel dubbel zo hard het belang van zelfzorg, van het appreciëren van een goede gezondheid, het ondersteunen van mijn lichaam met gezonde voedingsstoffen en het respecteren van mijn grenzen. Ik voel appreciatie voor de horecazaken die anders dag en nacht paraat staan om ons te voeden, te laten verbinden met anderen en te laten vieren en die nu de deuren genoodzaakt moeten sluiten.

Ik voel hoe ik meer dan ooit nadenk over wat echt essentieel is voor mij. Ik voel hoe het me dichter brengt bij iedereen die belangrijk voor me is.

Hoe de impact van deze situatie de vanzelfsprekendheid van alles aan het wankelen brengt. Hoe het spreekt tot mijn gevoel voor solidariteit en mijn verlangen om anderen te ondersteunen. Hoe het spreekt tot het besef dat ik deel uitmaak van een wereld vol anderen, zoals mij. Hoe het me aanzet tot het zoeken naar oplossingen waar ik voorheen nooit aan zou hebben gedacht. Hoe het me de kans geeft om compassie te hebben met diegenen die dit reeds hebben doorstaan.

Stiekem kijk ik uit naar wanneer het allemaal voorbij is en we er beter en bewuster uit zijn gekomen. Tenminste dat is mijn wens. Dat we hier bewuster uit komen, met meer appreciatie voor het leven en al wat het ons te bieden heeft.

Maar eerst ga ik genieten van het feit dat ik de komende dagen naar binnen mag gaan en kan verlangzamen. Dichter bij mezelf. Dichter bij mijn dochter. Terug naar de essentie. Ik verlang ernaar te gaan schrijven, te tekenen, te cocoonen. Tijd te maken voor die gigantische stapel boeken op de vensterbank, die chaotische zolderkamer, die onuitgewerkte ideeën, …